Zadaniem Parafialnej Rady jest współpraca z ks. proboszczem w realizacji wszystkich zadań spoczywających na parafii. Spełnia ona funkcję doradczą w parafii. Synod Archidiecezji Przemyskiej przypomina, że jest to jedna z form zaangażowania świeckich w życie Kościoła.
Liturgiczna Służba Ołtarza składa się z ministrantów i lektorów. Chłopców pragnących dołączyć do grona ministrantów zapraszamy na zbiórki, które odbywają się zgodnie z ogłoszeniem.
Róża różańcowa jest modlitewną wspólnotą 20 osób, z których każda codziennie modli się jedną dziesiątką Różańca Świętego według przydzielonej tajemnicy – w ten sposób codziennie odmawiany jest cały różaniec. Istotne jest to, że wszyscy członkowie róży modlą się w tej samej intencji, zmienianej co miesiąc.
– Rozważając bowiem tajemnice różańcowe, patrzymy na misterium życia, męki, śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa oczyma Maryi, przeżywamy je tak, jak Ona w swym matczynym sercu je przeżywała. Odmawiając Różaniec, rozmawiamy z Maryją, powierzamy Jej ufnie wszystkie nasze troski i smutki, radości i nadzieje. Prosimy o to, by pomagała nam podejmować Boże plany i by wypraszała u Syna łaskę potrzebną do wiernego ich wypełniania. Ona – radosna, bolejąca i chwalebna, zawsze u boku Syna – jest równocześnie obecna pośród naszych codziennych spraw – mówił św. Jan Paweł II.
Historia Żywego Różańca
Od połowy XIX wieku najpopularniejszą różańcową wspólnotą modlitewną jest Stowarzyszenie Żywego Różańca, założone w roku 1826 przez Paulinę Jaricot w Lyonie. „Najważniejszą… rzeczą i najtrudniejszą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich” – napisała wtedy. Każdy człowiek może znaleźć w ciągu dnia kilka minut, aby odmówić dziesiątkę różańca, czyli jedną tajemnicę. Paulina Jaricot zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później żywymi różami. Wówczas różaniec miał 15 tajemnic. Dziś, jak wiemy, jest ich 20, za sprawą św. Jana Pawła II, który rozpoczynając 25. rok swojego pontyfikatu w liście apostolskim „Różaniec Dziewicy Maryi” wprowadził tajemnice światła, uwzględniające lata publicznej działalności Pana Jezusa.
Codzienność róż różańcowych
Członkowie róż starają się żyć według Ewangelii, która jest fundamentem życia chrześcijańskiego. Na początku modlitwy różańcowej proszą o umocnienie wiary, nadziei i miłości, gdyż będąc w apostolstwie różańcowym ciągle uczą się wierzyć w Boga i Bogu, ufać w Jego dzieło zbawienia, a przede wszystkim Go kochać. Żywy Różaniec, jak sama nazwa podaje, składa się z ŻYWYCH RÓŻ. Niektórzy ludzie obawiają się włączenia w modlitwę różańcową, gdyż tłumaczą się brakiem organizacji albo zapomnieniem przez co – jak im się wydaje – mogą zgrzeszyć. Tymczasem zaniedbanie modlitwy różańcowej nie pociąga za sobą zaciągnięcia grzechu. Po prostu z powodu nieodmówienia dziesiątek przez któregoś z członków róży cała grupa wyprosi mniej łask.
„Widząc, jak miłym Bogu i Matce Najświętszej, a nam pożytecznym nabożeństwem jest Różaniec Święty, starajmy się choć jedną cząstkę codziennie odmówić. Koniecznie: Kto chce, a każdy chcieć powinien, ten znajdzie czas na to” (bł. Ignacy Kłopotowski).
Za: https://www.niedziela.pl/artykul/120738/nd/Roze-Rozancowe
Bractwo Szkaplerza Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, zwane dalej Bractwem Szkaplerznym jest stowarzyszeniem wiernych, którzy dążą do doskonałej miłości w świecie zgodnie z duchem Zakonu Karmelitów Bosych, uczestniczą w jego życiu i mają udział w jego łaskach duchowych przez wewnętrzne zjednoczenie z Maryją w myślach, pragnieniach i czynach. Na ziemiach polskich bractwo to istniało od czasu Jagiellonów do zaborów oraz po odzyskaniu niepodległości po dzień dzisiejszy.
Pod kierunkiem karmelitów bosych i duszpasterzy parafialnych formowało się w Polsce sto kilkadziesiąt wspólnot mężczyzn i kobiet, pragnących wzrastać duchowo w karmelitańskiej szkole maryjności. Rozwinęły się one szczególnie podczas obchodów 750–lecia szkaplerza karmelitańskiego oraz dzięki promocji tego nabożeństwa przez św. Jana Pawła II i nasz Zakon.
Dla członków bractwa w Kościele wydano w ostatnim czasie Normy Praktyczne dla Bractw Szkaplerza, zawarte w Obrzędzie błogosławieństwa i nałożenia Szkaplerza Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, zatwierdzonym przez Kongregację Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów (Prot. N. 2474/95/L z dnia 5.01.1996 r., oraz dla wersji polskojęzycznej, Prot. N. 927/98/L, pismo z dnia 18.10.2000 r., Wydawnictwo Karmelitów Bosych, Kraków 2011). Ponadto w zakresie prawnym, poszczególne okręgi i prowincje zakonne opracowują i przedstawiają zgodnie z Normami do aprobaty swoje partykularne statuty, regulujące działalność bractwa istniejącego na ich terytorium.
Troska Krakowskiej Prowincji Zakonu Karmelitów Bosych o wspólnoty Bractwa Szkaplerznego obejmuje terytorium szesnastu diecezji wchodzących w skład pięciu metropolii kościelnych: częstochowskiej, katowickiej, krakowskiej, lubelskiej i przemyskiej. W ich skład wchodzą więc także następujące diecezje: radomska, sosnowiecka, gliwicka, opolska, bielsko–żywiecka, kielecka, tarnowska, sandomierska, siedlecka, rzeszowska i zamojsko – lubaczowska.
W nowym Statucie Bractwa Szkaplerznego Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel Krakowskiej Prowincji Zakonu Karmelitów Bosych na terenie Europy, zatwierdzonym przez Definitorium Generalne OCD w dniu 14 listopada 2015 roku (Prot. 165/2015 DF), troską objęto także wspólnoty bractwa podlegające pod jurysdykcję naszej Prowincji Krakowskiej na terenie Europy.
Członkowie bractwa mogą uzyskać odpust zupełny – spełniając zwykłe warunki oraz składając lub odnawiając przyrzeczenia zachowania zobowiązań wynikających z przynależności do bractwa – w następujące dni (DSPA, NPBS 18.9):
- w dniu wstąpienia do bractwa,
- we wspomnienie św. Szymona Stocka (16 maja),
- w uroczystość Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel (16 lipca),
- w święto św. proroka Eliasza (20 lipca),
- w święto św. Teresy od Dzieciątka Jezus (1 października),
- w uroczystość św. Teresy od Jezusa (15 października),
- w święto Wszystkich Świętych Zakonu Karmelitańskiego (14 listopada),
- w uroczystość św. Jana od Krzyża (14 grudnia).
Członkowie bractwa, naśladując Dziewicę modlącą się, zobowiązani są do stałego poświęcania pewnego czasu na spotkanie z Bogiem na modlitwie wewnętrznej, w miarę możliwości do częstego uczestnictwa w Eucharystii, odmawiania jakiejś części Liturgii Godzin (lub kilku psalmów, różańca świętego bądź innych podobnych modlitw) lub poświęcania pewnego czasu na czytanie duchowne; w ciągu dnia powinni wzywać pomocy Maryi, uciekać się pod Jej opiekę oraz kierować do Niej swoje myśli i uczucia.
https://www.karmel.pl/duszpasterstwa/bractwo-szkaplerza-najswietszej-maryi-panny-z-gory-karmel/